• Skip to content

grzelka.info

SingStar Baza użytkowników „SingStara” rośnie. I nie mówię już nawet o posiadaczach tych wszystkich milionów kopii sprzedanych w wersji na PlayStation2. Już w tej chwili, przeglądając wirtualną bazę użytkowników „SingStara” na PS3, pod każdą literą alfabetu można znaleźć kilka tysięcy ksywek. Użytkownicy mogą wprowadzić swoje zdjęcie, krótki komentarz, upodobania muzyczne, a system automatycznie poda również do wiadomości ich osiągnięcia punktowe w wykonywaniu poszczególnych utworów na danym poziomie trudności. Tworzą się w ten sposób listy najlepszych wykonawców, a wiadomo, że współzawodnictwo nakręca zabawę najlepiej. Najważniejsze jest jednak, że to już nie tylko lista rekordów kilku znajomych z okolicy, którym pozwoliliśmy pośpiewać na imprezie. Wokół „SingStara” na PS3 tworzy się powoli ogromna internetowa społeczność, która pozwala poznawać nowych znajomych, dzielić się fotkami, własnymi teledyskami (zarejestrowanymi podczas gry w „SingStar” kamerą EyeToy lub PLAYSTATION Eye), piosenkami we własnym wykonaniu i kto wie, czym wkrótce jeszcze zostaniemy zaskoczeni. Wszystko to można oceniać, a samo oglądanie to całe mnóstwo frajdy. Są ankiety, będą konkursy i promocje. Dzięki Internetowi i zainstalowanemu w każdej konsoli PS3 dyskowi twardemu, nowy „SingStar” pozostaje strukturą otwartą na wszelkie aktualizacje. I tu zaczyna się zabawa. Tak to już ze społecznościami bywa, że im większe urosną, tym większe dochody są w stanie generować. Na płycie z „SingStarem” standardowo dla serii zawarto 30 utworów wraz z teledyskami (listę zamieszczam na końcu recenzji), jednak – jak wspomniałem wcześniej – dzięki połączeniu konsoli z globalną Siecią można pobrać na dysk kolejne utwory, których ponad siedemdziesiąt dostępnych jest już w SingStore, czyli singstarowym sklepie. Jedna piosenka wraz z teledyskiem (niestety, większość jest w standardowej, telewizyjnej jakości SD, nie w HD) to kilkadziesiąt megabajtów, które można pobierać „w tle”, nie przerywając zabawy „SingStarem”. Koszt jednego kawałka to równe 5 złotych. Bad Day LA (PC) Siłą ID Software był zespół doskonale zgranych ze sobą, dopasowanych trybików. Dlaczego tak twierdzę? Bo po rozpadzie starej ekipy żaden z jej wielkich członków nie zdołał osiągnąć sukcesu. Najbliżej był Tom Hall, którego dwie gry świetnie się sprzedały. Po nich jednak nastąpiła pustka składająca się z kolejnych, z reguły wtórnych sequeli, które do pięt nie dorastały oryginałowi. Nieźle powodziło się też Johnowi Carmackowi, który opanował trudną sztukę robienia genialnych silników. Niestety gier jak nie umiał robić, tak nadal nie umie. O Romero lepiej nie wspominać. Powali świat na kolana przereklamowaną Daikataną, a później ugrzązł w świecie drobnicy, raz po raz lądując na bruku (ostatnio wyleciał z Midway). American McGee, bohater niniejszej zapowiedzi, również nie miał lekkiego życia. Stworzył kultową dziś Alicję, która jednak furory nie zrobiła. Co więcej, w dniu premiery besztano ją za liczne niedoróbki i w gruncie rzeczy mało innowacyjny gameplay. Prócz tego McGee pracował przy kilku nieukończonych projektach i firmował swoim nazwiskiem przeciętnego Scraplanda (wylansowanego w Polsce przez CD Action na nie wiedzieć jaki przebój). Wniosek jest więc oczywisty - gość również sukcesu nie osiągnął. AMERYKA TERAZ I DZIŚ Obecnie pan American pracuje dla niewielkiej firmy Enlight, znanej z gier strategicznych pokroju Capitalism 2 oraz nienajlepszej Joanny D'Arc. Tworzy tam Bad Day L.A., przedziwną hybrydę zręcznościówki i politycznej przygodówki z niekonwencjonalną grafiką i wielką ilością krwi. Najwyraźniej chłopak jest sfrustrowany i za wszelką cenę chce się wyróżnić. Ma nadzieję, że oryginalnymi pomysłami i nieszablonowymi zagraniami zdobędzie sympatię fanów. Myli się. Boleśnie przekonał się o tym Michael Ancel, autor genialnego, lecz nieopłacalnego ekonomicznie Beyond Good and Evil.